Προτού η ιταλική εταιρεία αγοραστεί από το γκρουπ της VW. Προτού γίνει πιο «γερμανική» ως προϊόν. Πολύ προτού γίνει ο Σουμάχερ ο μεγάλος άτυχος της Φόρμουλα 1. Ολα τα παραπάνω όταν ακόμη o «Διάβολος» -όνομα και πράμα αυτού του supercar- είχε αρχίσει να δαμάζει μέρος της ισχύος μέσω της τετρακίνησης. Εξ ου και ο κωδικός VT (Viscous Traction) στο πίσω μέρος του θηρίου. Ναι, θηρίου όντως, καθώς η Diablo VT, η διάδοχος της θρυλικής Countach, μέχρι τότε ήταν αμιγώς πισωκίνητη και δεν αστειευόταν. Οι «Lambo» όφειλαν να είναι δύσκολες και προκλητικές.
Το υπεραυτοκίνητο από τη Σάντ’ Αγκάτα, με βάρος περί τα 1.625 κιλά, επιτάχυνε από στάση για τα πρώτα 100 χλμ/ώ. σε μόλις 4,1 δ/λ. και η τελική ταχύτητα ξεπερνούσε τα 328 χλμ/ώ ενώ, προφανώς, το σαζμάν ήταν 5άρι χειροκίνητο. Επίσης, οι παρατηρητικοί μπορούσαν να εντοπίσουν την Diablo VT και από τις μικρές θυρίδες αερισμού, κάτω από τους προβολείς ομίχλης, μέσω των οποίων περνούσε ο ψυχρός αέρας για τον αερισμό των φρένων όπως επίσης και από τις μεγαλύτερες θυρίδες στο πίσω μέρος, πάνω από τον δωδεκακύλινδρο κινητήρα των 5,7 λίτρων. Πολύ «μπροστά» από την εποχή του, το αυτοκίνητο διέθετε ηλεκτρονικά ελεγχόμενα αμορτισέρ, ενώ είχε πιο εργονομικό εσωτερικό (αν και ο μοχλοδιακόπτης ήταν από Austin Marina) καθώς και κάποιες μικρές μηχανολογικές βελτιώσεις που λίγο μετά μεταφέρθηκαν και στις πισωκίνητες Diablo.
Εκείνη, όμως, η σιέλ VT ήταν η πρώτη πειστική «βιτρίνα» της Diablo σε μια νέα κατηγορία και δη με έναν χαμογελαστό Μίχαελ Σουμάχερ να ποζάρει με ενθουσιασμό μαζί της. Tετρακίνητο déjà vu.
Ακολουθήστε το Protagon στο Google News