Παρομοίως ρηξικέλευθη ήταν η σχεδίαση της ανάρτησης, κυρίως όμως της αεροδυναμικής απόδοσης. Πολύ επιγραμματικά, η Lotus 72, με το σφηνοειδές της σχήμα και το εξωπραγματικό της κράτημα, ήταν το απόλυτο αυτοκίνητο F1 της δεκαετίας του ’70.
Δεν είναι καθόλου τυχαίο, άλλωστε, ότι παρέμεινε σε ενεργό υπηρεσία επί σχεδόν πέντε σεζόν και, όταν τελικά ήρθε η ώρα της να αντικατασταθεί, στο παλμαρέ της είχαν καταχωριστεί 20 νίκες σε Grand Prix, δυο πρωταθλήματα οδηγών (1970 και ’72) και τρία κατασκευαστών (1970, ’72 και ’73).
Όπως ήταν σύνηθες εκείνη την εποχή για τους «γκαραζιέρηδες», όπως περιφρονητικά αποκαλούσε ο Enzo Ferrari τις ομάδες που δεν κατασκεύαζαν οι ίδιες τους κινητήρες τους, η Lotus 72 ήταν χτισμένη γύρω από το μοτέρ DFV της Cosworth.
Και, σε ό,τι αφορά στην εμφάνισή της, καθώς βάφτηκε στα χρώματα της John Player‘s Special, έφερε μια επανάσταση ακόμη και στο μάρκετινγκ. Δημιούργησε, δε, ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα σχήματα στη μηχανοκίνητη ιστορία.